و من باران اشکهايم را در ابرچشمانم پنهان ميکنم

  و با لبخند پوچي به نشانه تاييد سر تکان مي دهم ....

  اما خودم ميدانم که هر گاه درون خود را ميکاوم به يک غم بزرگ ميرسم...

   و آن غم نبودن توست !!!

من در کنار همه تو را کم دارم

بر سنگ مزارم بنویسید که

آشفته دلی خفته دراین مزار خاموش

که او زاده غم بود و

زغم های جهان گشته فراموش

خداوندا کفر نمی گویم.پریشانم.چه خواهی تو از جانم؟؟؟ما را بی انکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

هر پایانی آغازی دوباره است ، هر مرگی ، شروع یک زندگی تازه است ، اما چه تلخ پایانی بدون خدانگهدار عزیزم ...بدون یک بوسه  پنهونی ... بدون آغوش آخــر ...

حرفی نیست که کسی بفهمد ، مرهم باشد ، سکوت می کنم ، درون خودم فرو می ریزم ... من و تاریکی و تنهایی ... تنهایی ... تنهایی ... تنهایی ...

چشم هایم خسته است
ذهنم پر تشویش
قلبم پر درد
گوش هایم دیگر طاقت هیچ هیاهویی ندارند
لحظه های بی رحم پی درپی هم می گذرند
انتظاری تلخ
نه
انتظار شیرین است
چون پس از پایانش لحظه ی دیدار است
وقتی که صدای نفست در گوش من طنین انداز است
انتظارم دیگر رو به پایان است
با بودن تو
ذهنم پر از آرامش
قلبم مملو از عشق
چشم هایم پر شور
اما
لحظه های بی رحم تند و تند از پی هم می گذرند
وصدای نفست را از من باز پس می گیرند
باز هم
قلبم پر درد
ذهنم پر تشویش
چشم هایم خسته است

جـــــــــــــــای خالی تو                                                                                       تنها شاهد اشکهای شبانه ام همین صفحه ی سیاه و خطوط سفید است. هرگز نخواستم چشم نامحرم این لحظه های نا آشنا و فرو ریختن اشک بر گونه هایم را ببیند.همیشه بالش سکوت زیر سر هق هق تنهایی ام گذاشتم تا کسی صدایم را نشنود اما تو ...تو از گریه های پنهانی من با خبری.چه کنم گاهی همین گریه های گاه گاه جای خالی تو را در غربت لحظه هایم پر می کند. باور کن دوستت دارم ای بهترینم............ گفتم.....نگفتم!                                                                                به تو گفتم منو عاشق نکن دیوانه میشم منو از خونه آواره نکن بی خونه میشم خطر کردی نترسیدی منو دلداده کردی تو کردی هر چه با این عاشق دیوانه کردی نگفتم دل من بی اعتباره اگه عاشق بشه پروا نداره نمیفهمه خطر این مرغ بی دل    قفس میشکنه میره تا ستاره....

چه رسمی است

                  رسم زمانه

                              که

               کسی سکوت سرشار از فریادت را نمی شکند،

                          دستی به رسم دوستی دستانت را نمی فشارد

                    و

                در مرداب دست و پا  می زنی

                      و کسی دست نجات به سویت دراز نمی کند.

                                                 باید پناه برد به کنج تنهایی

شــــــــب چ

مرا این گونه باور کن...!و تنها می نشینم با خـــــــیالت گرم راز

هر نـــــــدا آید به گوشم گویم این آوای اوست

روزها چون بگذرم از کوچه های آشـــــــنا

هر کجا پا می نهم گویم که جـــــــــــــای پای اوست

هر شـــــــب روشن که ماه دلربا خندید به من

ای عجب در چهره ی مهــــــــتاب میبینم تویی

خــــــــواب ناآرام من آئینه تصویر توست

رو به هر سو میکنم در خــــــــــــــواب میبینم تویی

از زمســـــــــتان جدایی روز و شب گویم به خویش

یاد ایـــــــامی که با هم نوبهاری داشـــتیم

     

بنام آنکه پروانه حیران اوست

  برای کسی می نویسم که در تن خسته و رنجورم با نیروی عشقش حس نشاط و زندگی آفریده

  برای کسی می نویسم که تنها با کلامش آشنایم و با چهره اش بیگانه فقط این را

  می دانم که کسی هست که نور امید را در دلم کاشته . ای کاش حضورش تنها

  در خیالم نبود . ای کاش همیشه با من بود . . . ای کاش . . .

در اول دفتر همگان نام خود نویسند

من گمشده عشق توام نام ندارم

باز دلم گرفته باز دلم هوائي گريه داره
 دلم ميخواهد آنقدرگريه کنم تا اشک های من خشک شود دلم ميخواهد آنقدرفرياد بزنم تا اين بغضي که درگلويم است
 و راه نفسم را گرفته بيرون بريزم. دلم ميخواهد آنقدر به حال خودم به درد خودم به رنج خودم وبه اندوه ي که دردل دارم گريه کنم
 شايد درميان اين همه آدم يکي صداي مرا بشنود. اما باز باخودم فکرمي کنم من که شب و روزم اشک ريختن و آه کشيدن است
 اگرباراندوه ي که دردل وجانم لانه کرده با اشک واه از بين ميرفت مني که مدت هاست همدمم همين اشک هاي گاهي گرم وگاهي سردم است
.کسي تاحالا صدايم را شنيده بود. وحالا ديگه باورم شده درميان اين همه دريا قطره بي امان چشمانم چيزي نيست
 وحقيرشمرده ميشوند و باورکردم درميان اين همه فريادها فرياد درد الود من وناله هاي خفيف من به گوش کسي نميرسد
گاهي دلم براي خودم مي سوزد که چرا بايد اين گونه مجازات شوم چرا بايد من اينگونه زجربکشم چرا بايد اينگونه آشک بريزم وآه بکشم
.اما هيچ جوابي براي اين سوال هاي خود پيدا نمي کند وهمين بيشترازآن درد واندوه که در دل دارم مرازجرميدهد.
گاهي ازخدا جونم گله ميکنم
 مگر من بنده خوبي نبودم يا اينکه کدام اشتباهي ازمن سرزده که بايد اينگونه زجربکشم. بعد ازحرف خودم پشيمون ميشم وميگويم
 (اي...شايد سرنوشت توباشه وخداوند تو را امتحان ميکند)
 اخه امتحاني به اين سختي آنم دراين سن وسال .خدا منو ببخش به خاطراين حرفم اخه منم دل دارم
 که بايد شاد باشم نه اينکه فقط و فقط همدمم آشک وآه باشد ديگرتحمل هيچي را ندارم ميخوام براي هميشه راحت بشم
 ومرا پيش خود بخوان خدا جونم .يا اين اندوه را ازمن دورکن تا منم از زندگي و زنده بودن لذت ببرم تا بدانم که منم زندم
 منم نفس ميکشم منم مينوانم عاشقانه به زندگي نگاه کنم. اي خدا يعني ميشه؟؟؟
بيا بر روي خوبت بر ديارم , بيا با جمع خوبان بر مزارم
کمرخم کن ببوس سنگ مزارم که من در زير خاک چشم انتظارم.

به بزرگواري خودت مرا ببخش واين همه مرا عذاب نده

مگر نه اينكه ميگويند تو رحيمي پس چرا به من رحم نمي كني پس رحمتت كجاست؟

خدا يا من رنجها را به اميد اين........

خدا يا من خيلي سختي كشيده ام من خيلي رنج كشيده ام

به اميد اينكه در رحمتت را بسوي من هم باز كني

من كه در اول جواني چنان به زير بار مشكلات كمرم خم شد

ديگر قدرت ايستادن از من صلب شده

خدايا به او بگو به او بگوب با تمام بديهايت دوســـــــــــتت دارم

آري باز هم ميگويم تو را با تمام بديهايت مي خواهم

گر چه تو خيلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــي عذابـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم دادي

تو هميشه در مقابل چشمان اندوه وار و غم زدۀ من غرق در شادي هاي خود بودي

خوش باش كه هميشه شاديت را مي خواهم

خوش باش كه هميشه خوش بينمت محبوبم تو راه زندگيت را انتخاب كن

آرزو دارم كه هميشه تو و خوشبختي را در كنار هم ببينم

آه كه تو چه حرفهائي به من مي زدي حرفهائي كه فقط بار سياهي به روي قلبم مي آورد

تو هميشه با خود مي انديشي كه من شب و روز نفرينم را توشه راهت مي كنم

اما افسوس كه نميداني جز خوشبختي برايت چيز ديگري نميخواهم

افسوس كه نمي داني من هيچگاه نه بديت را خواسته ام نه بديت را گفته ام

وقتي با خود مي انديشم كه تو در چه خيالي و من در چه خيال خنده ام مي گيرد

خنده اي كه از گريه غم انگيز تر است

آري محبوبم من روزهاي سختي را پشت سر گذاشته ام

اما فراموش نكن چشمان من هميشه در پناه اين پنجره هاي سرد و يخ بسته چشم براه توست

چشمان من آن همه اشك را بدرقه راهت كرد كه تنها به تو بفهماند كه دوستت دارد

وتنها از تو بخواهد كه نصبت به اين چشمها اين همه بي محبت نباشي

در اين دنياي پر از هياهو چشمان من فقط چشمان تو را كم دارد

براي ديدن چشمانت هر شب به آسمان نگاه مي كنم ستاره ها را مي نگرم

فقط به خيال اينكه چشمان تو را ميان آنها ببينم

آخر منو تو هميشه در زير سايه آسمان با هم گفتگو مي كرديم

دستهاي من تنها دستهاي گرم تو را مي خواهد

با اينكه ديگر تيستي تا دستانم را بفشاري با اينكه نيستي در كنارم

ولي اين را بدان اين را بدان كه من صبر مي كنم

آنقدر صبر ميكنم تا راهت را انتخاب كني

بــــــــــــــــــــــــــرو بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرو و راه زندگيت را درياب

آنگاه من راهم را از راه تو باز مي يابم

اي كاش

اي كاش آن قلب سنگيت كه درون سينه اتي يخ بسته است

نخواستي و نمي خواي به دروغ با من باشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــي!!!!!!!!!!

تقديم به آنكه آفتاب مهرش بر آستان دلم هرگز غروب نخواهد كرد(rojin)

جان من سنگ دلي دل به تو دادن غلط است اصلآ اولاست به سوي تو ستادن غلط است

انتظار واژه ی غریبی است ...

 واژه ای که روزها یا شایدم ماههاست
که با آن خو گرفته ام.
 که چه سخت است انتظار ..
هرصبح طلوعی دیگراست برانتظارهای فرداهای من!
خواهم ماند تنها در انتظار تو
چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو، نمیدانم؟
 شاید روزی بخوانند بر تو، عشق مرا
می دانم روزی خواهی آمد، می دانم
گریان نمی مانم، خندانم!
برای ورودت ای عشق
وقتی که به یادت می افتم،
 به یاد خاطراتت...نامه هایت را مرور می کنم،
 یک بار...نه...بلکه صد بار
وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد

دوست دارم نازنینم

میدونی چرا بین انگشت ها فاصله است؟؟برایه این که روزی این فاصله با دستهایه دیگری پر شود

اگه خواستی بفهمی چقدر دوست دارم برو زیر بارون دستا تو باز کن هر چقدر بارون جمع کردی تو منو دوست داری هر چقدر جمع نکردی من تو رو دوست دارم

زندگی *

                                          زندگی یعنی مسیری رو به آب ،

                                                زندگی یعنی نه بیداری نه خواب

                                                      زندگی یعنی سرای امتحان ،

                                    زندگی یعنی در ان عاشق بمان   

                          زندگی یعنی کمی و کاستی ،  

                   زندگی یعنی دروغ و راستی

          زندگی یعنی صفا ، مهر و وفا ،

               زندگی یعنی ستم ، جور و جفا

                         زندگی یعنی سفر ، راهی دراز ،

                                  زندگی یعنی جهانی رمز دار     

                                           زندگی یعنی مهی در پشت ابر ،

                                                      زندگی یعنی بلا و درد و صبر 

                                                            زندگی یعنی دو روزی میهمان ،

من يه کوچه تک و تنها بي عبورم                           

اگه نگذري هميشه سوت و کورم

من يه برگم اگه باشي تو يه عابر

يا يه آبادي براي توي مسافر          

رهگذر سکوت اين کوچه رو بشکن

تا سحر شه شب تنهايي تو ومن

حالا که کوچه اميدش به عبوره

نگو سخته نگو ديره نگو دوره                    

اگه دوري اگه نزديک اگه تنها اگه تاريک 

همدم غربت تو منم همين کوچه باريک

شب تنهايي توبي کوچه که انتها نداره

شب من غير قدم هاي تو که صدا نداره

 

 

زندگی رسم خوشایندی است.

 

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

 

پرشی دارد به اندازه ی عشق

 

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود !

 

                 

 

 

بگو که گل نفرستد کسی به خانه ی من **** که عطر یاد تو، پر کرده آشیانه ی من

تو چلچراغ سعادت فروز بخت منی **** به جای ماه، تو پرتو افشان به خانه ی من

شبی به تاک تن تشنه ام بپیچ که صبح **** بهشت بشکفد از جان هر جوانه ی من

چو شبنمی که مکد عطر غنچه های سپید **** ببین به سینه ی خود، اشک دانه دانه ی من

به شوق روی تو من زنده ام، خدا داند **** که یاد توست پی زیستن، بهانه ی من

به بال باد سپردم ترانه، تا که سحر **** پراکند به رخت، شعر عاشقانه ی من

ز برگ و بار تنت، ذوق زندگی خیزد **** بیا و بال و پر افشان، دمی به لانه ی من

 

                   عاشقانه دوستت دارم عزیزم

دوست دارم                            دوست دارم

              عاشقانه                                 باصداقت

                           عارفانه                                 بی نهایت

                                        بی بهانه                               تا قیامت

چه بنويسم , چه بگويم که لايق چشمان زيبايت باشد

دستانت به لطافت گل هاي بهاريست

قلبت مثل درياي صاف و آبي

روي ماهت مثل مهتابي که

خود را در قلب آسمان , در دل شب جاي داده است

 ستاره من بدرخش که تک ستاره قلب من هستي

 فداي آن اشک هايت

 که همچون مرواريدي روي گونه هايت ملغزيد

 اي تنهاترين گل عشق ,

اي پروانه ي احساس من

برايت آواز عشق را مي خوانم

اي همدم شب هاي سرد من

 طنين صدایت هنوز در گوشم خود نمايي مي کند

اي بهانه ي زندگي من

برايم تا ابد بمان

که با نوازش دستان گرمت زنده ام

  دوستت دارم            دوستت دارم

      s                           N

 دوستت دارم....

ای امید و آرزوی من ، دنیای من

دوستت دارم....

ای تو به زیبایی یک گل سرخ ، به پاکی یک چشمه زلال ،

به لطافت باران بهار

       دوستت دارم....

ای تو فصل بهارم ، همیشه یارم ، همدم این دل پاره پاره ام

دوستت دارم...

ای تو آرامش وجودم ، همه بود و نبودم ، هستی و تار و پودم

 دوستت دارم....

ای تو طلوع زندگی ام ، ناجی لب تشنگی ام

دوستت دارم....

ای تو عشق زندگی ام ، همیشگی ام ، ماندنی ام

 دوستت دارم....

دوستت دارم و خواهم داشت ای که تو لایق این

دوست داشتنی ...

عاشقت می مانم و خواهم ماند ای که تومجنون این دل دیوانه ای...

.به خاطرت جانم را ، زندگی ام را ، فدایت می کنم ،

 نثارت میکنم ..

....دوستت دارم که چشمهایم را قربانی نگاهت میکنم ....

اگر می گویم که دوستت دارم از ته دلم می گویم ،

               از تمام وجودم می گویم!

باور کنی ، باور نکنی یک کلام!

دوســــــــــــتت دارم...

              سلامت می کنم از دروازا ای دور                        سلامت می کنم ای غنچه ی نور

              سلامت می کنم باشی سلامت                        تن و جانم فدای یک کلامت

با سلامی آغاز می کنم که خداحافظی نداشته باشد و با مهر و محبتی آغاز می کنم تا پایانی

 نداشته باشد. در حال مستی سوگند یاد می کنم که فقط و فقط تو را دوست داشته باشم و

تو را بخواهم.

     قلب منو از تو جدا هرگز نکرده هیچ کس

                                                               تو سهمی از وجودمی، نگو به من نمی رسی

     نگو که بین من و تو اومده سایه ی کسی

                                                               نگو که از من دور شدی، نگو به من نمی رسی

     هر کس رو بیشتر دوست داری زودتر قلبت رو می شکونه

                                                               اونی که فکر نمی کنی آتیش به قلبت می زنه

چی می شد دل آشفته من به شهر چشم تو عادت نمی کرد، پرستوی نگاهت ناگهان از دل

آشفته ام هجرت نمی کرد، چی می شد اولین روز از جدایی برایم تا قیامت شب نمی شد، 

وجود پاک و سرشار از امیدت گرفتار سکوت شب نمی شد.

آنقدر در کشتی عشقت می نشینم تا سحر

یا به عشقت می رسم یا غرق دریا می شوم

اگر باشی زحال من خبر دار                                  دل سختت بسوزه بر من زار

اگر خاک دو عالم را بگردی                                    نبینی مثل من یار و وفادار

دوستی دریایی است بی پایانو خورشیدی بی غروب، بهاریست بی خزان، شبی است

بی کسوف، آتشی است بی خاکستر، طوفانی است شورانگیز و همچنین زندگی گل

سرخی است بنام عشق، گل زردی است بنام محبت، مروارید قلتانی است بنام اشک،

طوفان سنگینی است بنام وداع و غروب غم باری است بنام مرگ.

شراب عشق را نوشیدم، آنقدر تلخ بود که فریاد زدم، دوستت دارم

اگر می دانستم بعد از هر خنده ای، گریه هست هرگز نمی خندیدم

اگر می دانستم بعد از هر سلامی، خداحافظی هست هرگز سلام نمی کردم

اگر می دانستم بعد ازآشنایی، جدایی هست هرگز آشنا نمی شدم

حال که خندیدم، سلام کردم و آشنا شدم می گویم، دوستت دارم.

زندگی زیبا بود اگر من و تو به این باور بودیم که من و تو می شود ما

زندگی زیبا بود اگر محبت را در پشت قلبمان منتظر نمی گذاشتیم

زندگی زیبا بود اگر دوست داشتن مفهوم اصلیش را پیدا می کرد

زندگی زیبا بود اگر اشکهایمان جز برای عشق جاری می شد

زندگی زیبا بود اگر حسرت میمرد و زندگی زیبا بود اگر دروغ جای حقیقت را نمی گرفت... .

                                                نازنینم

محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

از تو تا ما سخن عشق همان است که رفت

که در این وصف زبان دگری گویا نیست

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما

غزل تست که در قولی از آن اما نیست

تو چه رازی که به هر شیوه ترا می جویم

تازه می یابم و باز-ات اثری پیدا نیست

شب که آرامتر از پلک تو را می بندم

با دلم تاقت دیدار تو تا فردا نیست

این که پیوست به هر رود که دریا باشد

از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست

من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم

این تو هستی که سزاوار تو باز اینها نیست . . . . (عزیزم نازنین جان)

نمی دونی چقدر لذت بخشه که از تو می نويسم !

شايد کسی درک نکنه اما حسی که من دارم رو نميشه وصف کرد !

باز هم برای تو می نويسم که اميد ديدار نگاهت منو زنده نگه می داره !

تويی که شهد شيرين عشق رو بر لبانم نوشاندی تا بار ديگر زندگی رو از سر بگيرم ... !

مهتاب بدون نور چشمهای تو خاموشه تو می تابی و دل خسته ام رو بی تاب تر می کنی .

مث بارون بر تن تشنه ام می باری و سيرابم می کنی .

اين همه شور و هيجان رو مديون صدای مهربون توام .

تمام فصلها با وجود پاک تو زيبا و شيرينه و بی تو زيباترين ها و تمام لحظاتم سرد و غمگينه !

بمون تا برای هميشه با تو عاشق بمونم ... !

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                       عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اگه عاشق شدن يارب گناه است           دل عاشق شكستن صد گناه است

دوست دارم نازنینم

مینویسم تا شاید بدانی که طپش قلبم در سینه ... به خاطر توست.

برای تو مینویسم که بدانی تو بودی آن یگانه عشقی که در لا به لای خرابه های قلبم لانه 

 گزید  وازآنها گلستانی جاودانه ساخت.

برای تو مینویسم تا بدانی دوری ات برای من ... مثل دوری ماهی از آب است و دوری     

 کبوتر از آسمان .

برای تو مینویسم اینک...از عمق وجودم...با فریادی خاموش که در لابه لای هیاهوی       

عشقت گم شده است.

برای تو مینویسم اینک تا بدانی ...  دوستت دارم

و بهارم به جز زمستان نیست

بی تو مثی کویر تنهایم

و امیدی دگر به باران نیست

تو نباشی همیشه غمگینم

بر لبم خنده ای نمایان نیست

بی تو شبهای تیره و تارم

از فروغ ستاره تابان نیست

گر چه خون شد دلم از عشق

یک دم از عاشقی پشیمان نیست

نتوانم کنم فراموشت

دل بریدن ز تو آسان نیست

خودت از حال من خبر داری

احتیاجی به گفتن آن نیست

تا نفس تو سينه دارم
روز وشب همينه كارم
كه بگم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم

اي همه خواب وخيالم
بعد از آن خداي عالم من فقط تور و دارم تو رو دارم تو رو دارم

من عاشقم عاشقتر از هميشه
دوستت دارم بيشتر از هميشه
دوستت دارم بيشتر از هميشه

چه كنم كه عاشق توهستم
آخه چه كنم تو رو مي پرستم

ندارم تحمل جدايي
آخه چه كنم با تو زنده هستم

شادم از اين شيدايي
من عاشقم عاشقتر از هميشه
دوستت دارم بيشتر از هميشه
دوستت دارم بيشتر از هميشه